Terwijl zijn dochter leerde spreken, verloor zijn moeder juist haar taalvermogen. Voor Edwin Fagel was de dementie van zijn moeder aanleiding om het dorp waar hij opgroeide opnieuw te bezoeken. De wandelingen door Egmond, langs de plekken van zijn jeugd, en de rouw die gepaard gaat met het omgaan met dementie, versmelten in deze bundel totdat alles een manifestatie is van zijn moeder, ook al is zijzelf steeds meer verdwenen.
